Keep the Faith

Jouw online gids in onzekere tijden

Afbeelding bij ‘Er is niet alleen hoop in de tuin, ook in de woestijn’

‘Er is niet alleen hoop in de tuin, ook in de woestijn’

Door: Willemien van Berkum

Willemien van Berkum, dominee en pionier in Amsterdam.
Foto door Klimkin.

Alexander Morea (36) woont als Colombiaan in Amsterdam met zijn Nederlandse vrouw. Welke impact heeft corona op zijn leven?

Mijn teleurstelling

Ik word boos als ik zie dat de nadruk in deze coronatijd hier in Nederland zo ligt op vrijheid. De overheid mag van mij strengere regels opstellen, zodat mensen meer binnen blijven. Ik heb het gevoel dat de prioriteit niet ligt bij het behouden van zoveel mogelijk mensenlevens, maar bij het behouden van zoveel mogelijk vrijheid. Ik ben daarover teleurgesteld. Vanuit Colombia ben ik niet gewend dat vrijheid belangrijk is. Het vrijelijk uitspreken van je gedachten kan er zomaar voor zorgen dat je je baan verliest of dat je in een isolement terecht komt. Daar voelde ik me opgesloten. In Nederland vind ik vrijheid van denken, van spreken, van zijn. Hier voel ik dat ik mijn gedachten mag uitspreken. Misschien ben ik niet zozeer teleurgesteld in de maatregelen van de regering, maar vooral in mijn eigen reactie op de maatregelen. Mijn eerste reactie was dat er meer controle moest zijn. Blijkbaar ben ik toch niet zo’n voorstander van vrijheid als ik dacht.


Mijn zorg

Ik maak me zorgen hoe mensen hun vrijheid gebruiken, waarbij dieren en de aarde worden uitgebuit. Ik maak me zorgen dat de mensen na de pandemie terug willen naar het normale leven. Dat vind ik een race naar zelfvernietiging. Mensen denken dat vrijheid inhoudt dat ze zelf kunnen beslissen wat ze willen, maar dat is niet het enige. Het besluit om jezelf te vernietigen is geen vrijheid. Mensen gebruiken hun vrijheid om op een onverantwoordelijke manier de vrijheid van dieren te beperken. Als jij een ander vermoord, ook een dier, dan dood je daarmee ook een stukje van jezelf.


Mijn financiën

De toeristische branche waar ik in werkte, werd direct geraakt door de crisis. Ik ben mijn werk kwijt en heb een uitkering aan moeten vragen. Die heb ik gekregen, maar het is voor maximaal drie maanden. Ik ben nu dus op zoek naar ander werk, maar dat is moeilijk, omdat mijn Nederlands nog niet goed genoeg is. Het inkomen van mijn vrouw vormt een bepaalde basis, maar we zijn niet rijk. Hoe het over drie maanden verder moet weet ik niet. Ik zou graag mijn eigen bedrijf beginnen, of een eigen project, maar ik voel me niet zeker genoeg.


Mijn tijdsbesteding

Ik ben heel actief op sociale netwerken en schrijf vooral in het Spaans. Ik heb twee kinderen, die bij hun moeder in Colombia wonen en nu ook binnen moeten blijven. Sinds afgelopen week krijgen zij ook digitaal huiswerk. Ik kan nu zien wat mijn kinderen aan het leren zijn. Ik voel me daardoor dichterbij mijn kinderen, ook al wonen ze ver weg. Het is heel paradoxaal. Ik kan nu bijna elke dag met mijn kinderen praten. Ook zijn ze er nu veel meer aan gewend dat alles digitaal gaat, ik ben niet meer de enige, dat maakt videobellen met ze eenvoudiger.


Mijn hoop

Als ik het nieuws zie en de dodencijfers, al die dingen die lelijk en donker zijn, maakt het me verdrietig. Ik voel me soms wanhopig. Ik woon in een hofje met een prachtige binnentuin. Elke dag kan ik zien hoe mooi die is. Dat geeft me blijdschap en geluk en inspireert me. De tuin staat voor goede tijden. In die mooie tijden hoop ik dat ik bescheiden genoeg ben om te geloven en accepteren dat ik niet als God ben. Dat is het probleem in de wereld. Mensen voelen zich veilig. Mensen denken dat ze God niet nodig hebben en dat ze de ander niet nodig hebben. Het risico is dat we daardoor ook niets meer voor de ander doen.


De tuin is de plek waar schoonheid en paradijselijkheid is, waar je open staat voor vreugde en je opbloeit. De woestijn is het tegenovergestelde: doods en leeg. We gaan steeds van de tuin naar de woestijn en weer terug. Er is niet alleen hoop in de tuin, maar ook in de woestijn. Niet alleen in schoonheid, maar ook in leegheid. In de woestijn ligt de hoop in de mogelijkheid tot verzoening met je eigen donkere kanten. De acceptatie dat ik ook die donkere kanten heb. Dat is pijnlijk, maar we hebben het wel nodig.



Meer in Amsterdam

Wekelijkse update ontvangen?

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang elke week de nieuwste berichten in je mailbox.

Vul een geldig email adres in.

Nee, dank je