Jezus: opgestaan of niet?

februari 25th, 2010

van Kim Batteau

In Handelingen 17 preekte Paulus in Athene: “God heeft bepaald dat er een dag komt waarop hij een rechtvaardig oordeel over de mensheid zal laten vellen door een man die hij voor dat doel heeft aangewezen. Het bewijs (Grieks: “pistis,” meestal “geloof,” hier “bewijs”) dat het om deze man gaat, heeft hij geleverd (in de grondtekst: “aan alle mensen”) door hem uit de dood te doen opstaan” (vs. 31, NBV). Voor Paulus was geloof in Christus voor de Atheners niet een kwestie van een irrationele “sprong in de duisternis,” maar een met verstand-en-hart luisteren met instemming naar een bericht over een gebeurtenis in de geschiedenis. Paulus, met vele anderen, waren getuigen van het feit dat Jezus na zijn dood weer leefde, zoals hij schrijft in 1 Kor. 15: “Jezus is verschenen aan Kefas (Petrus) en vervolgens aan de twaalf leerlingen. Daarna is hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders en zusters tegelijk, van wie er enkelen gestorven zijn, maar de meesten nu nog leven. Vervolgens is hij aan Jakobus verschenen en daarna aan alle apostelen. Pas op het laatst is hij ook aan mij verschenen, aan het misbaksel dat ik was” (vs. 5-8). De vrijzinnige theorie dat Paulus het hier heeft over een “geestelijke,” en dus geen lichamelijke Jezus, is niet aannemelijk. De Jezus die hij had gezien was de Jezus die eerst was “begraven” , maar op de derde dag was “opgewekt” (1 Kor. 15:4). Het graf was leeg, net zo goed voor Paulus als voor de schrijvers van de vier evangelien.

Als dit zo is geweest, kan niemand zeggen: “geloof in Jezus zegt me niets.” Je gelooft in hem als opgestaan of niet. “Het kan me niet schelen of hij opgestaan of niet,” is daarom een innerlijk tegenstrijdige zin. Als Jezus werkelijk is opgestaan uit de dood, is alles anders.

Entry Filed under: Apologetiek